((: پسری که بزرگ شد :))

قبل نوشت : این پایانی است بر دوران حضور پسری که بزرگ شد !

26 بهمن هزار و سیصد و هشتاد و شش :

پسرک بعد از تجربه های ناموفق قبلی ، تصمیم گرفته بود دوران جدیدی را آغاز کند. او آرزو داشت صفحه ای داشته باشد که حرفهای دلش در آن بگنجند. رویایی که با ایجاد وبلاگ جدید به واقعیت تبدیل شد.

25 اردیبشت هزار و سیصد و نود و دو :

اینجا نقطه ی پایان است. شاید دیگه پسرک نیاد. شاید این آخرین پست وبلاگ باشه. میگم شاید تا همه ی پل های پشت سرم رو خراب نکرده باشم. میگم شاید تا شاید یه روزی برگشتم. میخوام بهونه داشته باشم که برگردم. میخوام روم بشه برگردم.

1914 روز پیش این وبلاگ رو ساختم تا حرف دلم رو بزنم. بدون سانسور ، بدون حد و مرز و بی شیله پیله. خب .... 1914 روز پیش یه دوره ی دیگه بود. امروز یه دوره ی دیگس. اینروزا بی شیله پیله بودن جواب نمیده. تو این دوره ی جدید باید تا میتونی دروغ بگی و تظاهر کنی وگرنه کلاهت پس معرکس. باید تا میتونی خودتو چیزی نشون بدی که واقعا نیستی!

نمیخوام اینجوری باشم. زندگی واقعی کافیه ، زندگی مجازی رو نمیخوام با دروغ بسازم.همیشه صادق بودم و چوبش رو خوردم  اما دیگه نمیشه اینجوری ادامه داد. بخدا اگر می شد از دنیای واقعی هم انصراف میدادم که اینجوری نشه. الان سه راه دارم : یا بیام و راستگو باشم. یا بیام و دروغگو باشم. یا نیام خاطره ی ذولی واقعی براتون باقی بمونه.

من راه سوم رو انتخاب کردم فعلا. بازم میگم فعلا که بعدا بتونم برگردم. شاید دوباره برگشتم و راه اول رو انتخاب کردم. اما اون زمانیه که واقعا مرد کاملی شده باشم و از حقیقت زندگیم راضی باشم. راه دوم کلا از بازی خارجه.

مخاطب عزیز حتما الان داری با خودت فکر میکنی جریان چیه؟ هیچ جریان خاصی نیست. من تا حالا بهتون دروغ نگفتم. الانم نمیخوام بگم. از جایی که الان هستم راضی نیستم فقط. خداروشکر هیچ مشکلی ندارم ، همه چی ردیفه اما نه اونجوری که من میخوام. میتونی اسمش رو بذاری بلند پروازی یا حتی جاه طلبی. هر جور راحت تری. اما دوران جدید جاه طلب می طلبه.

مواظب خودت باش ... دوستت دارم دوست خوبم